- 17 mrt 2014
Ik had een reusachtig monumentaal pand verwacht, maar de top van de Russische wetenschap bleek zich schuil te houden achter een haast onzichtbare, smalle, bruine deur. Misschien omdat wiskundigen nu eenmaal niet gevonden wilden worden. Ze in alle stilte en rust werken aan oplossingen voor problemen die niemand snapt en dat liever zo houden. Of misschien omdat hun gebouwen niet worden gespekt door de Russische staatskas. In elk geval, ik was zowat aan het 'Steklov, Institute For Mathematical Science' voorbij gelopen als Lena me er niet op gewezen had. Ik drukte op de bel, een vrouwenstem in het Russisch klonk. Ik sprak mijn Engels zo traag en duidelijk mogelijk uit “HEEEELLLOOO WE ARE HERE TO MEET MR. VERSHIK”. Het bleef stil, ik lachte in het puntje waarvan ik dacht dat het een camera was. Toen zei de vrouwenstem iets in het Russisch. Ik keek van Lonne naar Wouter, toen keken we alle drie naar Lena.
Achter het loket zat een vaal vrouwtje in het TL-licht. Lena deed het woord. Wij keken om ons heen. De lege hal, de oude liftschacht en de vetplanten in alle vormen en maten. Vetplanten passen ook veruit het beste bij wetenschappers, dacht ik.
Meneer Vershik zag eruit zoals je van een Russische wiskundige zou verwachten; klein, gedrongen met grijs haar dat in zijn nek met een klein rood elastiekje bij elkaar gebonden was. Het soort elastiekje dat wij zouden gebruiken om het boterhammenzakje van een kind mee dicht te maken. Meneer Vershik was heel erg aardig. Toen meneer Vershik zei dat we alle vijf tegelijk in de kleine lift pasten, geloofde ik hem direct. Hij is het type man dat oog heeft voor zulke dingen. Toen we vervolgens met z’n vijven op elkaar gepropt stonden waardoor zijn grijze haar een beetje tegen mijn lip kwam, vond ik dat niet erg.
Het kantoor van Meneer Vershik was klein. Toch maakte hij een kringetje van vijf stoelen. Er stonden geen planten. Hij liet de deur open voor zuurstof. We legden uit wie wij zijn en wat we kwamen doen. Soms bekroop me het gevoel dat we dat zelf ook niet wisten. Niet goed genoeg. Alsof we een verkeerde kamer binnen waren gestapt. Een kamer waar we de taal niet spraken en de formules niet konden lezen.
Grigori Perelman was één van Meneer Vershiks beste studenten: “He has the right concentration. He’s the only person I know that can concentrate for such a long time on only one subject. He’s never distracted, by nothing”. Ik dacht na over waarom Meneer Vershik geen vetplant in zijn kantoor had staan. Het zou wat kleur geven en ook passen bij de eenheid van het gebouw.
Toen we zijn kantoor verlieten om langs te gaan bij de directeur van het instituut, wisten we niet of we onze jassen ook mee moesten nemen. We vroegen het Lena, want zij wist meestal wat we moesten doen als wij het niet wisten. “I don’t know” fluisterde ze, “just follow him”.
We volgden Meneer Vershik door de donkere gang en lieten onze jas hangen.
- 16 mrt 2014
Het had ons anderhalf uur in de auto naar het vliegveld,
Drie kwartier in de rij bij balie 64,
Een half uur wachten voor de gate,
Twee en een half uur in het vliegtuig,
Vijftien minuten zoeken naar een pinautomaat,
Drie keer “nee” verkopen aan een louche taxi chauffeur,
Een half uur in een busje vol Russen dat naar drank stonk,
Veertig minuten lopen naar het hostel met een te zware koffer,
Een half glas water,
Vijf discussies over vorm en inhoud,
Drie wellicht bruikbare filmshots,
Eén pizza,
Twee salades,
Vier “Hugo Dry’s”,
Twee “El Diablo’s”
Vijf sigaretten,
Nog één “Skinny Bitch”,
Eén nacht met weinig slaap,
Tien minuten lopen naar de metro,
Acht haltes naar Kupchino,
Vijf blokken naar Kupchinskaya street,
Eén rondje rond het complex,
Drie mensen vragen naar de weg,
Eén keer aanbellen bij de voordeur,
Twee minuten wachten,
Eén achteloze Rus die bij het naar buiten gaan de deur open liet,
Drie passen om het complex binnen te snellen,
Eén zenuwlachje,
Vijvenvijftig traptreden,
Twee angstige blikken in de camera,
Eén druk op de deurbel,
En negentig tergend lange seconden in een staat van paraatheid en angst
gekost om tot de ontdekking te komen dat de deur dicht bleef.
Vandaag althans.
Misschien was hij even iets aan het uitrekenen.
Buiten de deur.
- 24 apr 2012
In november 2011 krijgt Compagnie Perelman te horen dat haar voorstelling 'Laat Ons Maar' niet geprogrammeerd is op Theaterfestival Cement 2012. Een tegenslag. Onder het motto "succes is een keuze", besluit Perelman te infiltreren in Cement. Bewapend met camera volgt Ilse in de rol van documentairemaakster, de enthousiaste vrijwilliger Lonne.
Middels deze guerrilla actie poneerde de Compagnie zichzelf middenin het festivalhart, waar hun film te zien was in een imposante installatie. 'Cement' is een klein portret over teleurstelling. Programmeur Leonie Clement over de installatie van de Cie. Perelman op het festival: "Ik ben blij dat jullie je zo bescheiden hebben opgesteld."